Życie w wieku średnim jest pyszne i naprawdę lubię je wieść,
Ale w końcu przychodzi dzień, kiedy oczy są w najlepszym
porządku, natomiast ramię chyba się skurczyło, bo nie
może odsunąć książki telefonicznej tak daleko, żeby cyfrę
5 dało się odróżnić od 6,
I przyjaciele zaczynają stroić sobie z nas żarty,
Idziemy więc do okulisty, który zresztą jako żartowniś oka-
zuje się najbardziej zażarty;
Jego dowcipów nie będę cytował - zbyt długa byłaby lista -
Ofiarą ich stajemy się w każdym razie już w momencie, gdy
witamy się z jego stojącym zegarem pod wrażeniem, że
jest to on, tj. okulista,
Następnie wpatrujemy się w planszę z napisem SHRDLU
QWERTYOP i mówimy : "Hm, no cóż: SHRDLU QWER-
TYOP?", a okulista oświadcza, że nie wystarczy nam para
okularów, o nie.
Muszą być dwie,
Jedna dla czytania kryminałów Erle'a Stanleya Gardnera oraz
poematu Johna Keatsa "Endymion",
A druga po to, żeby, idąc ulicą, nie zwracać się "Cześć, Zuzia"
do kobiet, którym nie byliśmy przedstawieni, a tym sa-
mym nie znamy ich imion.
Dalsze nasze życie polega na zdejmowaniu okularów do pa-
trzenia, aby włożyć okulary do czytania, i przypominaniu
sobie, że okulary do czytania zostawiliśmy w sypialni na
piętrze lub w samochodzie,
Po czym nie możemy znaleźć okularów do patrzenia, ponie-
waż nie mając ich na nosie, nie jesteśmy w stanie dostrzec,
gdzie leżą, na stoliku, czy może na komodzie.
Dość tych kłopotów, które wyprowadziłyby z równowagi wo-
łu, gdyby oczywiście woły nosiły okulary:
Wolę zapomnieć, gdzie są obie pary szkieł, i spędzić schyłek
swych dni pozdrawiając nieznajome kobiety i stojące ze-
gary.